Ich zeen de DOEVE vleege zei annie altijd. Ze was onze overbuurvrouw. Ook kon ze zo genieten van de haan en de kippen de vrij rond liepen. Annie was opgegroeid op een boerderij aan de rijksweg. Nee ze had geen rijbewijs maar reed wel tractor. Als kind maakte de bevrijding door de Amerikanen grote indruk. Toen de bevrijding nagespeeld werd zei Annie :Ze komen nu wel van de verkeerde kant. Annie was eenvoudig met veel humor. Tot op het laatste moment had ze scherpe opmerkingen. Ze verhuisde van haar huis naar de Bron in Eijsden. Dit was niet makkelijk. Toen ze naar het verzorgingshuis in Gronsveld terug verhuisde was ze blij. Ich zit noe boe os keu hebbe geloupe !
Ze werd goed verzorgd op de afdeling en was een graag geziene gast. Angele en Dennis verzorgden haar goed. Regelmatig maakten ze een wandelingetje door het Vroendel. Ze bleven dan vaak voor ons poortje staan en keken dan naar de duiven. Op de cour van haar ouderlijke woning aan de rijksweg hield Geel ook duiven. Spelend bij de Zwaluw Gronsveld. De voorzitter Theophiel Goessens belde de vrouw van Geel op. Ze hadden pas telefoon. Theophiel had gehoord dat Geel kippensoep kreeg. Toen hij de vrouw van geel aan de telefoon kreeg zei hij : Wat ruk die kippesop lekker. De vrouw dacht nu dat je door de telefoon kon ruiken. Indruk maakte ook tijdens de bevrijding de foto van de amerikaanse oorlogscorrespondent die op de cour bij Annie is gemaakt.
Annie het ga je Goed daarboven Bij Jean en Guido. Het was fijn je gekend te hebben.
